Με ξύπνησε γλυκά μ’ένα αληθινά κίτρινο τριαντάφυλλο, μύριζε σαν πραγματικό.
30.04
0
Μόνο μια φορά ήμουν μαζί σου και είχα μετρήσει ακριβώς την επιφάνεια της πλάτης σου με τα ακροδάχτυλά μου, γδέρνοντάς την ανεπαίσθητα με τα νύχια μου.
Τα ρουθούνια μου είχαν γεμίσει με τον πιο δυνατό παλμό σου.
Και όταν ακούμπησα την βελόνα της καρδιάς μου πάνω στη δική σου, τότε η δική σου έχασε ένα χτύπο.
Αυτό θυμάμαι.
Κι εσένα κάθε φορά που βρέχει.
Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που σε σκέφτομαι
και πρίγκιπας ολόλαμπρος φαντάζεις στις στιγμές μου
κι ας ορκίζεσαι πως δεν υπήρξες ποτέ.
Λίγο πριν το φως σκιά κάνει και ‘σενα
και σε σύρει σε πεζοδρόμια και αγκαθιασμένα μονοπάτια ξερά.
Η σάρκα σου να φεύγει κι εσύ κι άλλο από’μενα κι
όνειρα που απέμειναν κουφάρια σε μελάνι, νεκρά.
Δική σου από πάντα,
μια έκπτωτη βασίλισσα με κομμένα πια φτερά.
Είχε μια λιακάδα τρομερή, μια ανάσα άνοιξης λίγο πριν την τελευταία πνοή του χειμώνα.Όλοι έξω απ’το παράθυρό μου έδειχναν να απολαμβάνουν αυτό το ξεγέλασμα.
Εγώ δεν είχα πολύ όρεξη για ζωή εκείνη τη μέρα. Ήθελα τον χειμώνα πίσω.
Ο Ήλιος προκαλούσε φριχτούς πόνους στα μάτια μου και με τύφλωνε σιγά σιγά. Τυφλή πια δε μπορούσα να δω τίποτα άλλο πέρα από το φάντασμα ενός νεκρού παρελθόντος να έρχεται κατά πάνω μου αιφνιδιαστικά και σίγουρα.
Με άρπαξε δυνατά από τη μέση και με το δεξί του σάπιο χέρι άρχισε να ανακατεύει την καρδιά μου. Τσαλάκωσε εικόνες, παραποίησε μουσικές, έπιασε ανθρώπους από τα μαλλιά και τους πέταξε έξω. Πέταξε και μενα, ξέπνοη και μόνη, βιασμένη, απευθείας μέσα στο μυαλό μου.
Δεν είχα όρεξη για ζωή εκείνη τη μέρα.
Ήθελα μόνο να κρυφτώ. Ήθελα μόνο να κρυφτώ πάνω στον λαιμό σου, να μυρίσω τον παλμό σου,να γευτώ τις σκέψεις σου και να ακούσω τη σιωπή σου. Να ζήσω στα ψέμματα ξανά.
Δε μπόρεσα να φτάσω τόσο μακριά.
Δεν μπόρεσες να’ρθεις τόσο κοντά.
Έμεινα πραγματικά μόνη και παραδόθηκα σε έναν εικοσιέξαωρο θάνατο, για να σταματήσω να ακούω τις άθλιες σκέψεις μου.
Δεν είχα όρεξη για ζωή εκείνη τη μέρα,
όυτε την επόμενη.
Σ’ ένα μπουκάλι έβαλα,
στη θάλασσα την έριξα
στα βάθη να χαθεί.
Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε τάξιδι η ευχή.
” Μακάρι τη στιγμή που με τα χείλη σου
ρουφούσες την ψυχή μου.
Χορδή ακούρδιστη καρδιάς
να’ χα στην κατοχή μου.
Στα χέρια μου να τύλιγα
και γύρω απ’ το λαιμό σου,
να γύρναγα να έσφιγγα
μέχρι τον θάνατό σου.
Το αίμα σου να κύλαγε
σα γάργαρο ρυάκι
κι απ’ την πνοή μου να’ βγαινε
ένα πνιχτό γελάκι.
Να σ’ έκοβα, να σ’ έθαβα
κάτω από υγρό χώμα..
σα δάκρυ από σύννεφο
να πότιζα το πτώμα.
Και λίγο ξέρεις να’ λειπε
να μου κυλήσει δάκρυ
κι η πέτρα πάνω να’ γραφε
ΔΟΣΜΕΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ. “
Κι αν η ευχή μου έπισαε
και τώρα
έχεις πεθάνει,
Καληνύχτα.
Φτάνει;
Νομίζω ήμουν γύρω στα 10 και καθόμουν στο δεύτερο θρανίο μαζί με τη Σοφία.
Ο “κύριος” μας είχε μοιράσει λευκές φωτοτυπίες με κάτι μαύρες γραμμές που σχημάτιζαν ένα σπίτι με τούβλινους τοίχους και μεγάλα ξύλινα παράθυρα. Το σπιτάκι είχε και μία καμινάδα που άχνιζε ενώ μικρά κυκλάκια σχηματίζονταν από το πάνω μέρος της σελίδας και αραίωναν όσο προχωρούσαν προς το κάτω μέρος της. Θεώρησα πως ήταν χιόνι, δεδομένων των συνθηκών. Εμείς έπρεπε απλά να χρωματίσουμε τη σελίδα στα όρια των γραμμών. Δημιουργικότατο, έτσι;!
Δεν θα αρχίσω τις αναλύσεις των παιδαγωγικών μεθόδων, όμως, θα συγκρατηθώ.
Εκείνη τη μέρα δε συγκρατήθηκα και ρώτησα αν μπορούσα να ζωγραφίσω κάτι άλλο, γιατί αυτό που κάναμε μου φαινόταν βαρετό.
Η απάντηση που πήρα ήταν επί λεξεί: “Αφού δεν ξέρεις να ζωγραφίζεις.” Τον πίστεψα, γιατί θεώρησα ότι ως δάσκαλος και μεγαλύτερος κάτι ήξερε παραπάνω. Ισχυρό παιδικό τραύμα, αν φανταστεί κανείς ότι μου πήρε έντεκα ολόκληρα χρόνια, για να δοκιμάσω ξανά να σχεδιάσω κάτι.
Την επόμενη φορά που δοκίμασα να σχεδιάσω ήμουν ξανά στο σχολείο, αλλά αυτή τη φορά η “κυρία” ήμουν εγώ η ίδια. Παρασύρθηκα από τα χρώματα και τα παιδιά και είπα να δοκιμάσω. Ενώ είχε δοθεί το θέμα της ζωγραφικής στα παιδιά (κλήθηκαν να προσωποποιήσουν τον διπλανό τους ως φρούτο), εγώ ξεκίνησα να ζωγραφίζω στον πίνακα (πάνω στο ίδιο θέμα). Εκεί δέχτηκα ένα ακόμη πλήγμα, καθώς ένας μαθητής μου είδε το σχέδιο και μου είπε: “Καλά κυρίααα, αυτό είναι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε;”. Κατάπια,λοιπόν, το πλήγμα μου και ένιωσα μια μαχαιριά στο κάτω μέρος της κοιλιάς μου και τον πίστεψα κι αυτόν, γιατί σκέφτηκα πως “από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια”. Κλισέ, αλλά εκείνη την ώρα μου ήταν ξεκάθαρο.
Δοκίμασα ξανά την τύχη μου προχθες. Αυτή τη φορά το σχέδιό μου έτυχε να το δει ένας τρελός. Είπε: “κουουουλ” και μετά:”are you well in your life?”. Κατάρα!
Τίποτα. Κρατάω μια παροιμία μιας μπάμπως που έλεγε: “Μ’ ότι χρώματα σου έδωσαν θα ζωφραφίσεις.” και παίρνω όσα χρώματα έχω και ένα λευκό χαρτί και απλά πετάω πάνω του τα χρώματα μου. Εύκολο!
Α! και δεν ξεχνάω πως μια φορά είχα σχεδιάσει στο πρόσωπό σου ένα χαμόγελο και ήταν ο πιο όμορφος πίνακας που έχω δει ποτέ!
