whaaaaatΏρα για δράση,

βαρέθηκα να τρέχω μόνη μεσ’ τα δάση.

Ο Φόβος μ’έχει πιάσει,

ο Εαυτός αηδιάσει και

ο Χρόνος προσπεράσει.

Χρείαζομαι μια παύση.

Δύο χρόνια ούτε κατάλαβα πως είχανε

περάσει, κι όλο αναρωτιέμαι:

“Ρε, μαλάκα μου, τι φάση;”

 

 

Image

Να πεθάνεις.

Κόκκινα ρυάκια να ξεπηδάν

απ’τα ανοιγμένα σου ρουθούνια.

Κι ακόμη ένα κόκκινο να τρέχει απ’το σημείο που άλλοτε ξεκουραζόταν το όμορφό σου χαμόγελο.

Δύο πίδακες, συντριβάνια μεγαλόπρεπα, ίδια,

θα αναβλήζουν απ’τα βγαλμένα σου μάτια..

Κι ο λαιμός θα σπάει σε επτά κομμάτια πάνω σε

μαρμαρένια σκαλοπάτια.

Παιδιά θα παίζουν μπάλα με το κομμένο σου κεφαλι,

και στη ζωή θα σ’έφερνα ξανά,

για να σε δω να πεθαίνεις πάλι.

Image

Είχε πει θα’ρθει.

Είχε πει θα’ρθει σε τρεις εβδομάδες.

Πέρασαν τριαντατρεις, δεν ήρθε.

Ήθελα να τον ξανασυναντήσω, κι όταν πια είχα χάσει κάθε ελπίδα, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου.

Ήταν διαθέσιμος να με ακολουθήσει, αλλά η προσμονή και το ταξίδι μου να τον ξαναβρω δεν του ήταν αρκετά.

Επιζητούσε τον θάνατό μου, έλεγε πως αν τον βιώσω, θα με απαλλάξει από αυτόν.

Τελικά, μου φάνηκε δύσκολο να τον αποχωριστώ, τον κουβαλάω ακόμη μαζί μου.

Βιώσα τον θάνατο πιστεύοντας σε λόγια και τώρα την ανυπαρξία του στην αιωνιότητα.

Eleni Dimou – Den pistevo

Death and the Girl by Adolf Hering

stabUdown – This Whole Affair Is So Fucking Unfair

splash

Άνεργο πιστεύει τον καλλώ,

έφυγε

η μυθική του πλάση.

Νεράιδα λέει, γνώρισε,

ερωτεύτηκε,

και ζει μέσα στα δάση.

Ποτέ του δεν προσπάθησε

και κράζει τον Θανάση.

Κραυγές οδύνης τις περνώ,

κύμματα,

κι άρνηση μεγάλη.

Μα από εκεί που έτρεξε,

κατασκηνώνουν άλλοι.

Άλλοι περνάν και χάνονται

σαν δροσερές σταγόνες,

κι άλλοι μέσα στα χέρια τους

γελάνε τους χειμώνες,

Το παραμύθι τέλειωσε

κι αρχίζει τώρα τ’άλλο

εν’όνειρο φρικιαστικό

με φόβο δίχως άλλο.

Με μια κραυγή λυπητερή

στο στόμα,

πάντοτε τον βρίσκω,

ήταν εκεί στη άκρια.

αλλά δεν πήρε ρίσκο.

Ήθελ’αγάπη τρυφερή,

μα ο εγωισμός σκοτάδι.

Η μέρα μοιάζει ζοφερή

κι ο Θάνατος με ενοχλεί,

πάντα αργά

το βράδυ.

 

 

 

Image

Αδύνατον να περιγραφεί με λέξεις.

Πάρε μουσική:

https://soundcloud.com/sobermusic/sober-music-podcast-080-damcase

Spooky_Spooky_Castle_by_Scourge07

Μανιασμένα κάστρα μέσα στο μυαλό μου.

Χτισμένα από σκέψεις κι από κάθε όνειρό μου.

Κάθε βράδυ στο κρεβάτι ο Μορφέας περιμένει..

να τα καταστρέψει θέλει..

και τα όνειρα πεθαίνει.

Σε πύργο σκοτεινό το σώμα μου το κρύβω

μα μεσ’ στον ουρανό αν θέλω θα ξεφύγω.

 

Κι όταν έρθει η μέρα και ο ήλιος βγει,

στα μάτια τον κοιτάω κι αυτός ακολουθεί.

 

Την καρδιά μου έκλεισα μέσα σε μια σπηλιά

ωραία την πλαισίωναν τα εφτά κάγκελα.

 

Μια βόλτα θα’ κανα σε υπόγειο υγρό,

εκεί μου είπανε θα βρω τον Κύριο Θάνατο.

Κάπως..κάπου..θα το βρω..

και εκεί θα ξεχαστώ..

 

μέχρι να ζήσω.

Image

Κλίκαρε την κατσαρίδα!

  • Άσκηση: Να γίνει αντικατάσταση του “λείπω” σ’όλους τους χρόνους της οριστικής.

Σημείωση : Η οριστική παριστάνει αυτό που σημαίνει το ρήμα σαν κάτι βέβαιο και πραγματικό.

Απάντηση:

ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ: Ήδη μου λείπει η γλυκύτητα του  χαμόγελού του.

ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ: Χθες μου έλειπε μια αγκαλιά.

ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ: Όταν φύγω από κοντά του θα μου λείψει ο επιθετικά ξεδιάντροπος, μα ειλικρινής, τρόπος που με κοιτάει.

ΑΟΡΙΣΤΟΣ: Λίγο έλειψε να τον ερωτευτώ.

ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ: Έχει λείψει μέρες τώρα η λογική από το κεφάλι μου.

ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ: Είχε λείψει η ζωντάνια από την πληκτική ζωή του.

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΤΙΚΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ: Στις στιγμές μας πάντα θα λείπει η ελευθερία, δέσμιοι φραγμών όντες.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ: Θα του έχω λείψει από χρόνια, όταν ανακαλέσει τη μυρωδιά που ανέδιδαν τα σημεία του σώματός μου που   μαρτυρούσε τις αριστοτεχνικά σκηνοθετημένες φαντασιώσεις του.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.